جاذبه های فرهنگی و گردشگری هندوستان

شاید برای همه گردشگران تجربه سفر به مکانی که قبلا نرفته باشند بسیار شیرین و بیاد ماندنی باشد، من هم بعنوان یک علاقمند به سفر از این قاعده مستثنی نیستم و شاید ترجیحم این باشد بدون هیچ شناختی از مقصد به گوشه ای از دنیا بروم و در زمان بازدید از اماکن به ناشناخته های مغزم سر و سامان دهم و از سفر و کشف های خرد و کلانش لذت ببرم اما در سفرهای عکاسی با چنین مدیریت و تصوری بیشترین تجربه را در اطلاف پول و زمان خواهید داشت. بطور مثال شما به سرزمینی خواهید رفت که آداب و رسوم و فرهنگ خاص مردمان آن را نمیدانید در چنین شرایطی برداشت های عکاسانه شما صرفا دیدگاه زیبایی شناسانه خواهد داشت و از منظر “مردم شناسی” یا “عکاسی سفر” عکس هایتان نمیتوانند محتوای لازم را داشته باشند، مثالی ساده تر تصور کنید به سرزمینی با موقعیت های مختلف گردشگری میروید و بدون برنامه آماده پیمایش آثار و مراکز دیدنی میشوید، مطمئنا اگر شانس با شما یار نباشد زمان غروب آفتاب و ساعت طلایی برای عکاسی وقتتان را در موزه و یا فضای سر بسته یک مجتمع تجاری و شب را در کنار ساحل بدون تجربه عکاسی از غروب آفتاب سپری خواهید کرد.

با این مقدمه لزوم شناخت اولیه از مقصد برایمان اهمیت پیدا میکند، شما هم میتوانید در قسمت کامنت های این مطلب تجارب بازدیدهای خود از این کشور و جاذبه های آن را با دیگران به اشتراک بگذارید.

درباره هندوستان

جاذبه های فرهنگی و گردشگری هندوستان

هندوستان سرزمین اسطوره ها و فرهنگهای متفاوت است. شاید درست باشد اگر بگوییم ایران و هند یک برادر و خواهر از خانواده بزرگ هند و اروپایی هستند و در مسیر مهاجرت به گونه ای ناگزیر به جدایی از هم شده اند و هریک مسیر تازه ای را در مجاورت یکدیگر برای سکنی گزیدن انتخاب کردند. برخی از اقوام هند و اروپایی که هم اکنون اروپای فعلی را تشکیل داده اند یکباره از خانواده بزرگ خود جدا شدند و هر یک به صورت مستقل به سوی سرزمین های جدید حرکت کردند اما دو قوم هند و ایرانی همچون یک خواهر و برادر یکباره و همزمان از یک مسیر مشخص و مشترک مسیر واحدی را برای مهاجرت طی کردند و مدتهای مدیدی را با هم زیستند و خیلی دیرتر از دیگر اعضای خانواده بزرگ خود از یکدیگر جدا شدند و این مهم میسر نبود مگر به واسطه اشتراکات در موارد مهمی همچون وجود پرمایه اساطیر، عقاید و آداب و رسوم و نزدیکی ارتباط زبانی این دو تمدن. این اشتراکات شرایطی را فراهم ساخت که این دو تمدن بتوانند سالهای طولانی باهم همزیستی داسته باشند و خود را از نژاد واحدی به نام آریا بدانند. (دلیل ما بر ادعای خواهر بودن سرزمین هند، به سبب تنوع رنگی و بالا بودن جنبه زنانگی در هنر هند می باشد)

جاذبه های فرهنگی و مردم شناسی هند

تمدن هند میزبان سایر تمدنها

هر تمدنی، ویژگیهای خاص خودش را داراست که از نظر کلیت و مرتبط بودن با هم، پیکربندی غالب خود را شکل میدهد و آن را از سایر تمدنها متمایز میکند. تمدن هند از نظر استمرار و ناهمگونی، ویژگیهای استقرار و ترکیب شکلی از سایر تمدنهای دنیا متمایز میشود. از هزاره دوم قبل از میلاد، تمدن هند نقش میزبان چندین گروه از مهاجران و جماعتهای مختلف از سراسر جهان را ایفا کرده است. پیدایش آریائیها، مغولها، کوشانها، ساکاها، یونانیها، هونها، عربها، ایرانیها، و ترکها در مقاطع مختلف زمانی نشان دهنده گستردگی مهاجرت به هند در طول تاریخ پر فراز و نشیب آن است. گروهها و دسته‌های مهاجر، سنتهای مورد علاقه و الگوهای رفتاری را از سرزمینهای بومیشان به هند آوردند، در طول زمان، ارتباط خود را با سرزمین اصلیشان از دست دادند و در معرض فرآیند دگرگونی فرهنگی قرار گرفتند. فرآیند سازگاری و تعامل با گروههای گوناگون از یک سو موجب پدیدار شدن تنوع شخصیتی هند و از سوی دیگر یک سنت فرهنگی مرکب شد. منابع تاریخی، مطالعات معاصر و پژوهشهای انجام‌شده در حوزه فرهنگ عامه (فولکلور) این واقعیت را نشان میدهند. ساخت ترکیبی تمدن هند از رشته‌ها و سایه‌هائی از بافتها و رنگهای گوناگون بافته شده است. اغراق نیست اگر بگوئیم هند از دوران باستان، مرکب از نژادها و فرهنگهای مختلف بوده است. تمدن هند را میتوان به رودخانه بزرگی تشبیه کرد که سنتهای فرهنگی گوناگونی مانند جویبارهائی کوچک در محدوده این رودخانه قرار دارند و در قسمتهائی از مسیر این جویبارها به رود بزرگ میپیوندند و به آن ویژگی متمایزی میبخشند.

شواهد باستان‌ شناختی به وجود روابط تجاری و فرهنگی بین سرزمینهای مرزی شمال هند و ایران و آسیای میانه حتی پیش از طلوع فرهنگِ هاراپان اشاره دارد. تمدن هاراپان با تمدنهای بین‌النهرین، ایران، افغانستان و مدیترانه‌ای ارتباط گسترده بازرگانی و فرهنگی داشته است. فرآیند رسوخ فرهنگی که در هزاره سوم پیش از میلاد به حرکت درآمده بود، در طول دوره‌های متوالی تاریخ هند ادامه یافت و به ادغام بسیاری از ویژگیهای فرهنگی گوناگون انجامید. علم ستاره‌شناسی هند تحت تأثیر سیستم ریاضی بابلیها و سیستم هندسی یونانیها قرار داشت. امواج متوالی مردم آریائی زبان از آسیای میانه در اواسط هزاره دوم پیش از میلاد، سرزمین هند را فرا گرفت. توجه به همانندی زیاد بین الوهیت «ودیک» و ایرانیهای باستان و نیز الوهیت «هیتیت» جالب است. در ادبیات ودیک اشارات مکرری به مهاجرت مردم بیگانه شده است. برهمنها بسیار تلاش کردند که این مهاجران را به جریان کلی جامعه ودیک بکشانند. این مسئله درباره سایر مهاجران هم صدق میکند.

جاذبه های فرهنگی و گردشگری هندوستان

چهار بُعد مهم و مرتبط فرآیند رسوخ فرهنگی در هند باستان قابل توجه است. یکی از این ابعاد اشاعه ویژگیهای فرهنگی و فنآوری است، دوم به زناشوئی میان نژادی مربوط میشود، سوم شامل فرآیند آریائی شدن و سانسکریت شدن و چهارم بر گنجاندن و ترکیب کردن اعتقادات، مناسک و رسوم منطقه‌ای و خارجی است. فرآیند رسوخ فرهنگی و یکپارچگی در سطح منطقه‌ای به شکلی گسترده وجود دارد. هرچند هر گروه یا سلکی یک هویت و ویژگی متمایز خاص خود دارد، اما این هویت در خلا نیست، بلکه بخشی از یک شبکه گسترده و پویا را شکل میدهد. اغلب، تعامل، مبادله و انسجام، روابط میان گروهی را مشخص میکنند. تقسیم فضا، ویژگیهای منطقه‌ای و فرهنگی در مناطق و تفاوتهای سلکی و کیشی مردم را به هم مرتبط میسازد. اتحاد و یکپارچگی هند مقبول و پذیرفته است، این یکپارچگی بندرت مورد آزمون انتقادی در یک چارچوب ناهمزمان قرار میگیرد.

هندوستان از آن‌جا که در دوره پایانی قرون وسطا شاهد ترکیب خلاق تمدنهای هندو و اسلامی بود و اوج سنت مرکب هند را نشان میدهد، نیازمند توضیح و آشکارسازی بیشتری است. تعامل طولانی مدت هندوها و مسلمانان باعث پیدایش سنت هندو اسلامی شد، دو بعد مرتبط به هم از سنت هندو اسلامی وجود دارد. از یک سو، این سنت خود را در سنتهای تلفیق‌گرایانه موسیقی، هنر، ادبیات و معماری نشان میداد؛ از سوی دیگر، در فولکلور، الگوهای لباسی، عادتهای غذائی، نام و نام خانوادگی بیان یافت. صوفیها در به وجود آمدن این سنت تلفیقی نقش بسزائی داشتند. احساس همدردیهای انسانی آنان، پیام عشق و مودتشان، و احساس نزدیکی آنها به فقرا و مستمندان هزاران نفر را مجذوب خود کرد. حتی امروز آرامگاه‌هایشان که در سراسر هند گسترده‌اند، مورد احترام میلیونها انسان است و نقش کلیدی در یکپارچگی دارد. جنبش بهاکتی که در دوران میانه تأثیر عجیبی بر جامعه هند داشت، به‌طور چشمگیری تحت تأثیر افکار و عقاید صوفیها قرار داشت.

جاذبه های فرهنگی و گردشگری هندوستان

ناسیونالیسم و هویت ملی در بافت گسترده تمدن هند قرار گرفته است. یک تمدن را نباید نظامی بسته یا محصولی تمام شده فرض کرد، بلکه فرآیندی پویا و باز است. به قول کروبر، ویژگی هر تمدنی «بودن» آن نیست بلکه «شدن» آن است. با توجه به ویژگی تکثرگرائی هند و ترکیب همیشه در حال تکامل آن، هند معرف کشوری است که دائماً در حال باز کردن و نشان دادن قابلیتهای تمدنی خود است. وحدت ملی شدیداً به سیاست فرهنگی گره خورده است. سیاست یکپارچگی‌ای که تکثر فرهنگی و خصلت ترکیبی جامعه هند را نادیده بگیرد و در پی تحمیل یک شکل سازی، همگن‌سازی و سازماندهی اجباری و زورمدارانه جمعیت ناهمگن این کشور باشد، قطعاً با شکست مواجه میشود. آنچه مورد نیاز است داشتن یک نگاه و بینش انسانی به اتحاد و یکپارچگی است که تکثر و چندگونگی فرهنگی هند را در نظر بگیرد و ارتباطات و پیوندهای موجود میان افراد ملت را تقویت کند. جامعه هند را باید یک شانه عسل تصور کرد که گروههای مختلف در آن در تعامل دائمی هستند و فضا، ارزشها و ویژگیهای فرهنگی را با هم به اشتراک گذاشته‌اند.

آشنایی با برخی آداب و رسوم مردم هندوستان

سرزمین‌های واقع در مشرق زمین مهد آداب و رسوم و سنت‌های کهن هستند. هندوستان کشوریست که فرهنگ و سنت‌های قدیمی‌ را حفظ کرده است. در این مطلب سعی می‌شود به اختصار شما را با برخی از آداب و رسوم مردم کشور هندوستان آشنا کنیم.
Namaskar: این کلمه یادآور متداولترین و مشهورترین نوع سلام و علیک در هند است که در هنگام خوش‌آمد گویی و یا خداحافظی به کار می‌رود. دراین شیوه سلام کردن، کف دو دست را به هم می‌چسبانند و در زیر صورت به سمت بالا نگه می‌دارند و کمی‌ خم می‌شوند و سپس به شخصی که دیده‌اند به این روش سلام می‌کنند. مردم هندوستان معتقدند که چسباندن دو دست به یکدیگر نشانه همفکری و همرنگی با شخص مقابل است و از طرفی دست راست را مظهر روح و طبیعت معنوی انسانی و دست چپ را نشانگر جهان مادی و جسم انسانی می‌دانند و با این حرکت می‌خواهند یکی بودن جسم و جان خود را به شخص مقابل بدهند.
Tilak: نشان مذهبی‌ای است که آن‌ها بر روی پیشانی خود می‌گذارند و معتقدند برای آن‌ها سعادت، خیر و برکت به ارمغان می‌آورد. این نشان معمولاً از خمیر قرمز رنگی که ترکیبی از زردچوبه، زاج سفید، ید و کافور است تهیه می‌شود و سپس به صورت لکه‌ای کوچک در بین ابروان گذاشته می‌شود. به عقیده مردم هند، این نقطه از پیشانی محل خرد نهفته، تمرکز و عقل انسانی است. در ضمن از نظر مسائل عبادی هم کانون مهمی‌به حساب می‌آید و از طرفی آن را چشم سوم وجود خود می‌دانند و تمام مراسم مذهبی آن‌ها با گذاشتن تیلاک و چند دانه برنج با انگشت نشانه شست روی این نقطه انجام می‌شود. در ضمن این رسم در بعضی مواقع برای خوش‌آمد گویی یا وداع با میهمان هم دیده می‌شود.
Arati: انجام این سنت نشانی از عشق و تکریم است و در شرایط و موقعیت‌های متفاوت چون ستایش و درخواست برکت از خدا، تولد کودکان، خوش‌آمد گویی به مهمان، شرکت در محافل شعری و سرود و خوش‌آمد گویی به عروس و داماد جدید به فراخور موضوع استفاده می‌شود.
روش کار هم بسیار ساده است، پنج لامپ یا چراغ کوچک را با کره یا روغن پر می‌کنند و در سینی فلزی کوچکی قرار می‌دهند. در کنار آن نیز صدف حلزونی با آب پر می‌شود و اطرافش را با گل و برگ تزئین می‌کنند. بخور کافور هم به عنوان عطر سینی استفاده می‌شود و در نهایت سینی تهیه شده به حالت چرخان در محافل ذکر شده حرکت داده می‌شود تا ارواح شیطانی و تأثیرات چشم‌های شیطانی از آن مجلس دور شود.
Flower Ring: درست کردن حلقه‌های گل در هند بسیار مرسوم است. در هنگام نشان دادن ادب و احترام بیشتر دسته‌گل‌هایی از یاس سفید با گل‌های جعفری یا همیشه بهار (نارنجی رنگ) تهیه می‌کنند. و به شکل ریسمانی به هم می‌بافند و ته آن را گره می‌زنند و آن را در مراسم مختلف بر گردن کسی که می‌خواهند به او احترام بگذارند می‌اندازند. استفاده از حلقه گل در مراسم ازدواج بسیار مرسوم است.

Mangalsura: گردنبندی است بر گردن زنان متأهل و معادل حلقه ازدواج در غرب و سایر کشورها است. گردنبند فوق معمولاً از دو رشته کوتاه از مهره‌های سیاه و آویزان از طلا است. در روز عروسی این گردنبند توسط داماد بر گردن عروس آویخته می‌شود تا دانه‌های سیاه آن عروس خانم را در مقابل شیطان حفظ کند.

Shakna-Paula: دستبندی است که از مرجان قرمز و صدف تهیه می‌شود که در مجلس عروسی به دست عروس خانم بسته می‌شود. مفهوم این دستبند در میان مردم هند این است که با این دستبند داماد به عروس قول می‌دهد تا او را خوشبخت کند و او را همیشه دوست داشته باشد. هندی‌ها به این دستبند، دستبند عشق می‌گویند.

سنجاق روی بینی: سنجاق روی بینی که یک نگین براق است، مظهر اخلاص و نشان ازدواج و تأهل زنان هندی است. اگرچه با گذشت زمان این زینت مورد استفاده دخترها هم قرار گرفته است.

آداب و رسم غذا خوردن در هند: هندى‌ها آداب خاصى در مصرف غذا دارند، آنان در غذا خوردن اسراف نمى‌کنند، زیرا معتقدند با افراط در غذا دچار تنبلى شده و این امر مانع رشد فکرى و جسمانى‌شان مى‌شود. از سویى دیگر سعى مى‌کنند غذاى مصرفى‌شان به چرخه طبیعت بسیار نزدیک باشد. به همین دلیل غذاهایى چون ماهى و گوشت را که برای به‌ دست آوردن آن باید موجود زنده‌ای را کشت و در نتیجه باعث برهم زدن چرخه طبیعت می‌شود را مانع آرامش روح و نیایش با خدا مى‌دانند. از آداب جالبی که دارند، با دست غذا خوردن است که هیچ طبقه‌ی خاصی را هم شامل نمی‌شود، هندى‌ها معتقدند براى غذا خوردن نباید واسطه‌اى وجود داشته باشد تا انرژى بین غذا و انسان در تعامل باشد. شبیه گستره جغرافیایی ایران، عادات غذایی در هر منطقه هند متفاوت است به طور مثال در جنوب (شهرهایى چون حیدر آباد، شانل و…) غذاهاى تند مصرف مى‌کنند، در غرب (مثل کلکته) غذاى شیرین و در شمال (مثل دهلى) غذاى تند و روغنى. امّا در کل برخى غذاهاى مشترک را در همه مناطق هند مى‌توان دید، به طور مثال «دال» که از حبوبات تشکیل شده است و معمولاً آن را بر روى برنج مى‌ریزند و مى‌خورند، در تمام هندوستان بسیار رایج است. «دال» (Dal) را با عدس لوبیا و نخود می‌پزند، ولى هر کدام از این حبوبات به طور جداگانه پخته مى‌شوند و همین باعث تنوع در غذا مى‌شود. «دوساسامبار» (Dososambar) با اینکه غذاى مخصوص جنوب هند است، امّا مصرف آن در همه جاى هند بسیار رایج است. این غذا از یک نان بلند و نازک تشکیل شده که وسط آنرا سیب زمینى، پیاز و فلفل می‌گذارند و مى‌پیچند و برای جاشنی هم از سس خاصى استفاده مى‌کنند، که «چتنى» (Chatni) نام دارد و با نارگیل و خود سس «سامبار» (Sambar) که حاوی سبزیجات مختلف است، درست شده است. باتورا (Batura) هم یکى از نان‌هاى معروف در هند است (البته بعد از نان چاپاتى) که همراه با غذایى به نام چولا (Chala) خورده مى‌شود. چولا از نخود، گوجه فرنگى، پیاز و فلفل و ادویه تشکیل شده و همانند خورشت درست مى‌شود و آن را با نان باتورا که روغنى و پفى شکل است می‌خورند. سمبوسه نیز غذایى آشنا و پرطرفدار است که بیشتر به صورت عصرانه مصرف مى‌شود و در خیابان‌ها مى‌توان شاهد دستفروش‌هایى بود که سمبوسه مى‌فروشند.

جاذبه های فرهنگی و گردشگری هندوستان

در کل اینگونه معروف است که طبقات محروم و پایین غذاهاى تندترى مصرف مى‌کنند و غذاها در طبقات بالا از درجه تندى کمترى برخوردار است. هندوها معتقدند که گاو ماده را نباید کشت و گوشت این حیوان مفید و مقدس را نباید خورد، این یکى از دلایلى است که آنان از گوشت حیواناتى چون بز، گاو نر و گوسفند استفاده مى‌کنند. البته مصرف گوشت در بین هندی‌ها چندان پسندیده نیست، حتى امروزه هم مى‌توان هندو‌هایى را دید که در طول زندگى‌شان هرگز گوشت مصرف نکردند.

آئین بودیسم: آیین بودیسم که در حدود پنج قرن پیش از میلاد در هندوستان پدید آمد، در واقع واکنشی در برابر تفکرات انحصارطلبانه برهمنان هندو بود. اگرچه در بودیسم، وجود شخص بودا و شناخت زندگی او در برابر اصل معنوی بودا شدن، اهمیت چندانی ندارد، ولی اصول کلی آیین بودیسم، به نحوی در مطالعه زندگی شخصی بودا روشن می شود. در مورد وجود و زندگی بودا اطلاع علمی دقیقی نداریم و معلومات ما در این مورد، به داستانها و افسانه های موجود در متون بودیسم ـ که البته دارای یک نوع وحدت نظر است ـ منحصر می شود. مطابق این روایت ها، بودا (به معنای بیدار شده)، لقب پسر حاکم قبیله «شاکیا » است که در حدود سال ۵۶۰ (ق. م.) به دنیا آمد، و نام او را «سدارته » گذاشتند. البته بعدها به نام «شاکیامونی » و گاهی به نام قبیله اش «گوتمه » هم خوانده می شد.پدر سدارته به شدت علاقه مند بود که پسرش جهانشاه شود، و بر اساس یک پیشگویی، سعی داشت او را در کاخ نگه دارد و نگذارد او با رنج و دردهای موجود در جهان آشنا شود. اما سدارته، که اتفاقاً دردهای جهان، مثل پیری، مریضی و مرگ را دیده بود، با مشاهده یک راهب ـ که گویا از همۀ رنج ها آسوده بود ـ به این نتیجه رسید که، اگر چه سراسر جهان، رنج است، اما راهی برای رهایی از آن وجود دارد.برای یافتن همین راه رهایی بود که سدارته از کاخ فرار کرد و چند سال فراگیری تعالیم برهمنان و شش سال ریاضت را تجربه کرد، اما در هیچ کدام راه رهایی را نیافت. سپس مدتی را به مراقبه و تفکر پرداخت و پس از مبارزه با شیطان، به مقام بودایی رسید و حدود چهل و پنج سال از عمرش را به تبلیغ آیین خود پرداخت؛ تبلیغی که ابتدا از شاگردانی شروع شد که بودا را ترک کرده بودند. اندیشه های بودا، اگر چه متکی بر نوعی جهان بینی است و از این نظر دارای فلسفه ای خاص است، ولی بیشتر آموزه های بودا، جنبه عملی و اخلاقی دارد. مجموعه اندیشه های بودا در «تری پیتکا » یا همان «‌سه سبد» که به آن «کانون پالی» می گویند، چند قرن پس از او جمع آوری شد. همه فرقه های بودایی در اعتقاد به جوهر نظریات بودا، که به چهار حقیقت مطلق مشهور است، مشترک هستند. این چهار حقیقت عبارت اند از:
حقیقت رنج: این جهان پر از رنج و محنت است.
حقیقت علت رنج: سبب رنج آدمی، شوق و علاقه جسم خاکی و هواهای دنیوی است.
حقیقت پایان رنج: وقتی میل و هوس از بین برود، همۀ رنج ها پایان می پذیرد.
حقیقت راه رهایی از رنج: راه رهایی از این رنج در هشت چیز خلاصه می شود: بینش درست، اندیشه درست، گفتار درست، کردار درست، معاش درست، تلاش درست، حضور ذهن و آگاهی درست، تمرکز حواس و یکدلی درست. بعد از مرگ بودا و در حالی که تنها راه انتقال آموزه های او، سنت شفاهی بود، در اثر تفاسیر مختلف گفته های او، فرقه های گوناگون بودایی پدید آمد. دو فرقه مهم که در آیین بودا وجود دارد، عبارت اند از: “هینه یانه” و “مهایانه” مکتب «هینه یانه» به معنای چرخ یا ارابه کوچک است. در این مکتب، رستگاری برای همگان میسر نیست، چون پیمودن این راه، توانایی های خاص خود را می خواهد. «مهایانه» به معنای چرخ یا ارابه بزرگ، در واکنش به مکتب هینه یانه شکل گرفت، که با بازنگری در اصول آیین بودا و تحولی که در مفهوم «بودی ستوه» انجام گرفت، دامنه دستیابی به رستگاری را وسیع تر و گسترده تر دانست، و همین امر، موجب گسترش این مکتب شد.

موسیقی هند: هنر موسیقی لااقل برای سه هزار سال در هندوستان رواج داشته است. سرود خوانی یکی از ارکان اساسی شعایر ودائی است و اشاراتی در نوشت‌های متأخر ودائی در کتب مقدس دین بودا نشان می‌دهد که موسیقی قبل از آغاز دوره مسیحیت، به صورت یک هنر غیر دینی در هندوستان رونق داشته است. اوج ترقی آن را شاید بتوان به دوران پادشاهی گوپاتها(Gupats) از قرن چهارم تا ششم میلادی ـ نسبت داد. این دوره، عصر طلایی ادبیات سانسکریت بود که با پیدایش نمایشنامه کالیداس (Kalidasa) به دوره اعتلای خود رسید، و رساله عظیم و تاریخی بهارتا (Bahata) درباره نظریه موسیقی و داستان نویسی را به همین دوره نسبت داده‌اند.

هنر موسیقی در زمان حاضر، زاده مستقیم این مکاتب قدیم است که شیوه‌ها و تعالیم آن با شرح و بسط، در اصناف موسیقی دانان، بطور ارثی بما رسیده است. کلمات یک ترانه ممکن است در هر عصر و زمانی سروده باشد ولی زمینه آهنگ آن، بطور شفاهی و سینه به سینه از استاد به شاگرد انتقال یافته است و اساساً قدیمی است. هندوستان، در اینجا هم مانند زندگی خود و هنرهای دیگر خود، یک چشم انداز شگفت‌آور از یک آگاهی زنده و بیدار نسبت به دنیای قدیم، با میدان وسیعی از احساسات و تجارب درونی برما عرضه می‌کند که به ندرت در دسترس کسانی است که در کارهای تولیدی و ماشینی راه افراط را پیموده‌اند و عدم تأمین اقتصادی نابسامانی‌های نظام اجتماعی که مبتنی بر رقابت است آنها را به وحشت انداخته است. هنر موسیقی در هندوستان فقط در تحت حمایت و توجه دقیق و در جو و محیط خاص خود وجود دارد و با هر‌ آنچه که در فرادهش موسیقی اروپائی قدیمی‌تر و اصیل‌تر است برابری می‌کند. آن موسیقی بزمی و مجلسی یک جامعه اشرافی است که در آن حامی و مشوق موسیقی برای سرگرمی خود و برای سرور و شادمانی محفل دوستان خود،از موسیقی‌دانان نگهداری می‌کند ؛ و یا آن موسیقی معابد و پرستش‌گاهها است که درآنجا موسیقی‌دان بنده پروردگار است. در هند، کنسرت عمومی شناخته نیست و معاش شخص هنرمند متکی به استعداد و ارده برای سرگرم کردن توده مردم نیست. بعبارت دیگر موسیقی‌دان مورد توجه است و از او حمایت می‌شود. در این شرایط او هیچ داعیه و انگیزه‌ای جز موسیقی دانستن ندارد. تربیت او در کودکی آغاز می‌شود و هنر او به صورت یک حرفه ادامه می‌یابد. تمدنهای آسیا هرگز به شخص متفنن بی‌استعداد فرصت و مجال بروز و جلوه نبوغ را که در اروپا و آمریکا برای آن اهمیت زیادی قائل هستند، نمی‌دهند. هنر هرگز به خاطر رسیدن به یک هدف اجتماعی آموخته نمی‌شود. از یک سو موسیقی‌دان، حرفه‌ای است که در هنر سنتی تبحر و مهارت دارد و از سوی دیگر تود‌ه عوام. پرورش ذوق موسیقی در توده مردم عبارت از آن نیست که «همه کس موسیقی‌دان بشود.» بلکه عبارت از پی بردن به قدر و ارزش ذاتی موسیقی و احترام نسبت به آن است.

هنر و معماری هند: شبه قاره هند سرزمینی است با تمدنی بسیار قدیمی و هنری بسیار غنی که به سرزمین عجایب معروف است. این هنر تمدن همزمان با تمدن های مصری، سومری، آشوری، کلدانی، ایرانی، یونانی ایجاد گردیده است که در بعضی از شاخه ها نیز وجوه مشترکی با این تمدن ها نیز داشته و از هزاره سوم قبل از میلاد قابل بررسی می باشد. این تمدن، بیشتر در اطراف بخش علیای دره سند( Indus Valley Civiliztion ) مربوط به سه هزار سال پیش از میلاد متمرکز بوده و مناطق موهنجودارو و هاراپا در پاکستان امروزی از مناطق اصلی گسترش این فرهنگ بودند. اخیراً هم مراکز مهم دیگری در این فرهنگ در کالیبانگان واقع در هند و نزدیکی کراچی در پاکستان دیده شده است. در کاوشهای بومی نام برده تمدنهایی بسیار عظیم و خوش ساخت را شاهد هستیم. معماری پیشرفته ، تندیسهایی زیبا ، مهرهایی حکاکی شده وجواهراتی زیبا وکتابی به نام ریگ ودا معروف به انجیل هند مربوط به ۱۰۰۰ سال ق.م. اطلاعات بسیار خوبی را به محقق معرفی می نماید.

یکی از منحصرترین انواع معماری، حفر معابد بزرگ در دل سنگهای یک پارچه است. در این معابد بخوبی سنت های تصویر سازی هندی را میتوان ارزیابی وشناخت .سنتهای تصویری که بعدا با امیخته شدن با یافته های نگارگری ایرانی عصر طلایی فرش هند را رقم میزنند. از دیگر ابتکارات هنرمندان هندی استفاده از قوسهای نعل اسبی و طاق های افقی است و از دیگر موارد لازم به ذکر استفاده بجا و پر حجم از مجسمه های زیبا در این معابد است. عصر گوپتا(Gupta ) یعنی قرون دوم تا چهارم میلادی عصر طلایی هنر هند است و در ادامه شاهد تحولات عظیمی در هنر هند هستیم . از قرن دوازدهم به بعدتاثیرات تمدن اسلامی برهنر شروع می شود . اوج این تحولات در قرون ۱۶-۱۷ در دوره شاهان گورکانی ویا حکومت مغولان تیموری است . در این زمینه بوجود آمدن سبک راجپوت (Rajput ) در نقاشی و سبک فرشبافی ایرانی در هند ، ساخت بنای عظیم و زیبای تاج محل، بنایی با شکوه و مرمرین که به دستور شاه جهان به عنوان مقبره همسرش ساخته شد، از شاخصه های این عصر هستند. البته اشکارا این تحولات به کمک هنر مندان ایرانی در دوره گورکانی به انجام می رسد. ذکر فلسفه و استتیک و جهان بینی هنرمند هنر هندی از مجال این مقاله خارج بوده و فرصتی دیگر را طلب می نماید.

شبه قاره هند به لحاظ جغرافیایی، فقط از جانب شمال به خشکی قاره آسیا وصل بوده و در کل در جنوب آسیا و شمال اقیانوس هند و جنوب غربی چین و شرق پاکستان ،۵۹۰/۲۸۷/۳ کیلومتر وسعت دارد. از همین دروازه شمالی بود که دو دوره های تاریخی مختلف تمدن هند رشد نمود و هم مورد تاخت و تاز مهاجمان و غارتگران فرهنگ و منابع طبیعی قرار گرفت. هنر هند را در کل هنری مذهبی و آیینی و سرشار از تأثیرات طبیعت می توان عرض یابی نمود. این هنر قبل ازتاثیرکشورهای مغرب زمین در قرن ۱۸، هنری کاملا در خدمت مذهب بود و خدایان آیین های مختلف از عناصر اصلی این هنر است . می توان گفت هیچ سرزمینی به اندازه هند و آیین های و مسلک های مختلف مذهبی بهره نبرده است . هنرمند هندی با رعایت اصول و قواعد اصلی بومی ، بیشترین آثار هنری دنیا را به لحاظ تعدادآثار خلق شده داشته است.

اسطوره ها و نمادها در هنر و تمدن هند: مبحث «زمان» و «اسطوره» از مفاهیم بنیادی تفکر و جهان‌شناسی هند است. کلیه وجوه اصلی اعتقادات معنوی، مناسک دینی و نوع تلقی از روابط اجزای هستی، به نحوی با این دو مبحث مربوط می‌شوند. بنابراین چنان چه بخواهیم دامنه افکار خود را در باب «نگاه شرقی به هستی» وسعت بخشیم و تجسم خود را از سطح به عمق سیر دهیم، کلید ورودمان به این وادی پهناور، همانا درک مسائل مربوط به «زمان» و جایگاه «اسطوره‌» در فرهنگ و هنر دینی هند خواهد بود.
یکی از خدمات ارزنده‌ی فرهنگ و معارف باستانی هند به جامعه‌ی بشری همانا افسانه‌ها و داستان‌های ژرف و خردمندانه‌ی آن است. این حکایت‌ها در قالب‌های جذاب و دلپذیر، اشاره‌های صریح و نافذی به اسرار ازلی دارند و ذهن بشر گرفتار در نگاه خطی مدرن را جِرم‌زدایی و جَزم‌زدایی می‌کنند. این حکایت‌ها، انسان را به عالمی می‌برند که حقیقت نه تنها در لایه زمینی و امروزی دانش محدود و نوین علوم جدید، بلکه در لایه‌های بی‌شمار و ژرف ناشناخته‌ای جریان می‌یابد.

جاذبه های تاریخی و گردشگری شهرهای توریستی هند

جاذبه های گردشگری و توریستی دهلی

جاذبه های فرهنگی و گردشگری هندوستان

دهلی نو (به انگلیسی: New Delhi به هندی: नई दिल्ली، به پنجابی: ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ، به اردو: نئی دلی) پایتخت کشور هندوستان است. دهلی نو در اصل منطقه‌ای شهری درون کلان‌شهر دهلی است. دهلی نو همچنین مرکز حکومت ناحیه پایتختی ملی دهلی است. دهلی طبق سرشماری سال ۲۰۰۱ با جمعیتی برابر ۱۳٬۷۸۲٬۹۷۶ نفر جمعیت مرکزی و بیش از ۲۲ میلیون نفر در کلان شهر دهلی یکی از بزرگترین شهرهای هند است و با قدمتی افزون بر ۵۰۰۰ سال به همراه دمشق و بنارس از قدیمی‌نرین شهرهای جهان محسوب می‌شود. این شهر تاکنون ۱۱ بار ویران گشته و از نو ساخته شده‌است. دهلی قدیمی‌ترین ناحیه مسکونی جهان به‌شمار می‌رود که تاکنون همواره مسکون بوده‌است. دهلی آمیخته‌ای است از جامعه سنتی و مدرن و نمودی است از اجتماع مذاهب، قومیت‌ها و فرهنگ‎های مختلف.

شهر دهلی در ناحیه مرکزی نیمه شمالی هند و در ساحل غربی رود یامونا (جمنا) واقع شده و دارای ۲۳۹ متر ارتفاع از سطح دریا است. وسعت ناحیه پایتختی ملی دهلی برابر ۱۴۸۳ کیلومتر مربع است که ۷۰۰ کیلومتر آن ناحیه شهری و ۷۴۳ کیلومتر مربع ناحیه روستایی است و از بزرگترین کلانشهرهای جهان محسوب می‌گردد. ناحیه پایتختی ملی دهلی یا ایالت دهلی که دهلی‌نو مرکز آن می‌باشد، از طرف شرق به ایالت اوتارپرادش و از طرف شمال، غرب و جنوب به ایالت هاریانا محدود می‌گردد. و تماما بر روی جلگه رود گنگ واقع است.
از سال ۱۷۷۲ تا ۱۹۱۱ شهر کلکته پایتخت هندوستان بود ولی به خاطر مرکزیت دهلی، جرج پنجم بریتانیا، که در دههٔ ۱۹۰۰ پادشاه هند به‌شمار می‌آمد پایتخت را از کلکته به دهلی نو منتقل کرد.

این شهر دارای پنج هزار سال قدمت است و آثار دوران تمدن موهنجودارو و یا دره رود سند در آن یافت شده‌است. دهلی اولین پایتخت حکومت مسلمانان از قرن دوازده تا ۱۹ میلادی بوده و طی قرون متمادی، جنگها و ویرانیهای فراوانی را به خود دیده‌است که از مهمترین آنها حمله تیمور و نادر شاه به این شهر را می‌توان نام برد. تخت طاووس و الماس معروف دریای نور از غنائم با ارزشی است که از این شهر به ایران منتقل شده‌است.
اولین جنگ برای استقلال سرزمین هند، درسال ۱۸۷۵ در شهر دهلی به وقوع پیوست. انگلیسی‌ها در سال ۱۹۱۱ مرکز حکومت خود را از کلکته به این شهر انتقال دادند. طراحی و احداث دهلی نو بلافاصله پس از استقرار حکومت انگلیسی‌ها، توسط یک معمار برجسته انگلیسی به نام «ادوین لوتینز» در جنوب دهلی آغاز گردید. دهلی نو پس از استقلال به‌عنوان پایتخت هند معرفی شد.

قلعه قرمز

این دژ نظامی در بین سال های ۱۶۴۸ – ۱۶۳۸ به دستور شاه جهان ساخته شد و نشان دهنده قدرت پادشاهان مغول بوده است. دروازه اصلی این دژ، دروازه لاهور به سمت لاهور پاکستان است و نشانی از نبرد برای استقلال است.

مسجد جامع

مسجد جامع، بزرگترین مسجد هند است و شاهکار شاه جهان. ساخت آن در سال ۱۶۴۴ شروع و در ۱۶۵۸ به اتمام رسید. حیاط بزرگ آن قابلیت گنجایش ۲۵۰۰۰ نفر را دارد. این مسجد دارای ۳ ورودی، ۴ برج و ۲ مناره از سنگ های قرمز و سفید به ارتفاع ۴۰ متر است. از بالای مناره جنوبی که ۱۲۲ پله دارد، نمایی بی نظیر از دهلی را میتوانید ببینید.

مجموعه قطب

مجموعه ای از خانه های قدیمی اسلامی که در اواخر قرن ۱۲ ساخته شده و ارتفاع برج قطب آن ۷۲.۵ متر است. در این مجموعه مسجد قوت الاسلام که اولین مسجد ساخته شده در هند است، مقبره امام زمین، منار علایی و ساختمان دروازه علایی خودنمایی میکنند.

راشتراپاتی باوان (خانه رئیس جمهور) و راج پات (راه پادشاه)

راه پادشاه بلوارای با درخت های فراوان، فواره ها و استخرهاست که ژانویه هر سال، در آن مراسم و رژه روز جمهوری برگزار میشود. خانه رئیس جمهور، قصری با مساحت بسیار زیاد است که در اصل محل اقامت ویسروی بوده و هم اکنون خانه رئیس جمهور هندوستان است و در همسایگی آن، باغ های معول واقع شده اند که به روی عموم مردم باز هستند.

موزه ملی

از آثار هنری برجسته این موزه میتوان به زمین های تمدن دره ایندوس، ستون های کنده کاری شده، مجسمه هایی از امپراطورهای مختلف هند، عتیقه جات آسیای مرکزی و دست نوشته های تبتی اشاره کرد. این موزه همچنین دارای گالری هایی می باشد که در آن ها ۳۰۰ آلت موسیقی، لباس های مغولی، پارچه های منقوش، تزئینات و اسلحه های بسیاری به نمایش گذاشته شده اند.

چاندنی چاوک

بازارهای اطراف چاندنی چاوک مملو از مغازه های مختلفی است که در آنها همه چیز از جمله مرغ و ماهی، لوازم دست دوم، سنگ های گران قیمت، لباس، پارچه و حتی لوازم یدکی ماشین هم یافت میشود.

مقبره همایون

این مقبره نمونه ای خیره کننده از معماری مغولیست که در اواسط قرن شانزدهم ساخته شده و سبکی ایرانی دارد. بنایی با ورودی های طاق دار بلند و سقفی که گنبد آن پیازی شکل است. این مقبره در ۱۲ هکتار باغ قرار دارد و بر روی آن نوشته هایی به زبان فارسی دیده میشود.

دروازه هند

این بنای ملی هند در قلب دهلی نو واقع شده و یکی از بزرگترین یادبودهای جنگ در هندوستان است. این بنا در گرامیداشت ۹۰۰۰۰ سربازی که در جنگ جهانی اول کشته شدند ساخته شده.

معبد آکشاردام

این معبد عظیم که نمای آن با سنگ صورتی ساخته شده ترکیبی جذاب از سبک طراحی سنتی هند، مغول، اوریسان، راجستان و گجرات است. گنبدهای بی نظیر، ستون های کنده کاری شده زیبا و بیش از ۲۰۰۰۰ خدای کنده کاری شده، جذابیت های این معبد محسوب میشوند.

درگاه حضرت نظام الدین

در نزدیکی مقبره همایون، درگاه صوفی بزرگ هند، خواجه نظام الدین اولیا (۱۲۳۸ – ۱۳۲۵ میلادی) در محلی شلوغ و پر تراکم، میزبان جمع کثیری از زایران مسلمان و غیر مسلمان است.

قُطُب منار

ارتفاع این منار عظیم ۵/۷۲ متر است که ۳۹۹ پله دارد. این بنا از سنگ ساخته شده و جزو اولین بناهای عظیم هند و از نمونه‌های بارز معماری هندو – اسلامی است. تزئینات روی این منار بی نظیر است. این بنا در کنار مسجد قوه الاسلام در سال ۱۱۹۹ میلادی توسط قطب الدین ایبک در جنوب شهر دهلی و بر روی خرابه‌های تعداد زیادی از معابد مربوط به آئین جینیسم ساخته شده. در صحن اصلی مسجد ستون فولادی بزرگی مربوط به قرن پنجم میلادی وجود دارد که عامه، حلقه کردن دست از پشت، دور این ستون را خوش یمن می‌دانند.

لوتوس تمپل یا معبد نیلوفر

معبد آیین بهائی یا مشرق الاذکار بهائیان در شهر دهلی‌نو است که از معروفترین بناهای مدرن هند به شمار می‌آید و به عنوان مادر معابد شبه قاره هند شناخته شده است. به معماری این بنا که به شکل گل لوتوس است جوایز معتبر بین المللی بسیاری تعلق گرفته و مقالات بیشماری در نشریات معتبر جهانی در باره آن نوشته‌اند.

بنای یادبود مهاتما گاندی

سکوی چهار گوش ساده‌ای از مرمر سیاه، محل نگهداری خاکستر مهاتما گاندی است که در سال ۱۹۴۸ به قتل رسید. هر ساله در روز سی ام ژانویه، روز شهید، به یاد پدر ملی هند گردهمایی در این محل تشکیل می‌گردد.

جنتر منتر

این بنا به عنوان مرکز رصدخانه و تحقیقاتی نجومی توسط حاکم جیپور، در سال ۱۷۲۴ ساخته شده ‌است. توسط این بنا که دارای محاسبات نجومی است، گردش ستارگان را اندازه گیری می‌کردند.

قلعه کهنه هند

قلعه کهنه هند معروف به پورانا کیلا بر روی خرابه‌های شهر کهن پاندواها که زمانی درکنار رودخانه یامونا قرار داشته، توسط شیر شاه سوری سلطان افغان که بر همایون شورید و دهلی را تصرف کرد طی سالهای ۱۵۳۸ و ۱۵۴۵ ساخته شده است.

صفدر جنگ

بنای آرامگاه صفدر جنگ، وزیر دربار گورکانی، آخرین سبک معماری باغ مقبره‌ای دهلی در دوران امپراتوری مغولی هند است که در خلال سال‌های ۱۷۵۳ تا ۱۷۵۴ در زمان محمد شاه گورکانی، پادشاه هند، ساخته شده ‌است.

قلعه تغلق آباد

پایتخت غیاث الدین تغلق در فاصله ۸ کیلومتری از قطب منار قرار دارد که به دلیل استراتژیک احداث گردیده و اکنون تعداد کمی از استحکامات و تالارهای زیر زمینی آن بر جای مانده‌است. براساس برخی حکایات ویران شدن شهر بر اثر نفرین خواجه نظام الدین اولیا بوده است.

فیروز شاه کتلا

در شهر فیروزآباد هند، نزدیک به دهلی گیت در قرن ۱۴ میلادی به وسیله فیروز شاه تغلق ساخته شد. ستون معروف سنگی به ارتفاع ۱۴ متر حامل پیغام صلح آشوکا در این محل قرار دارد.

معبد آکشاردام بزرگترین معبد هندو‌ها در جهان

معبد آکشاردام که بزرگترین معبد آیین هندو در جهان به حساب می‌آید، چترپور مندیر (شهر معابد)، بیرلا مندیر، بنگالاصاحب گوردوارا، کلیسای قلب روحانی و معبد ایسکون، از معروفترین معابد و اماکن مذهبی غیر اسلامی در دهلی به شمار می‌روند.

پارک دهلی

لودی گاردن پارک پنج حس (Garden of Five Senses)، نهرو پارک، بودا پارک، پارک آهوها(Deer Park)، پارک دهلی، دلهی ریج، پارک اجمل خان و مجموعه دهولاکن از معروفترین پارک‌های این شهر محسوب می‏شوند.

مراکز خرید دهلی

خرید همواره یکی از مهمترین بخش های سفر هر گردشگر است و سهم شهر دهلی در بازار خرید و فروش هند بسیار مهم است. دهلی در طول تاریخ مهمترین مرکز تجاریو تبادل کالا در کل کشور هند بوده است. نام برخی از مکان های خرید و تجاری دهلی نیز ریشه در همین پیشینه ی تاریخی دارد. نام هایی مانند شیخ سارای (Sheikh Sarai ) و یوسف سارای ( Yusuf Sarai ) . امروزه این شهر تجاری پر است از مراکز تجاری و فروش کالا و مغازه های کوچکی که در کل شهر پخش شده است. اجناس مهمی که در شهر دهلی خرید و فروش می شوند عبارتند از: جواهرات، فرش و انواع زیرانداز، روسری های رنگارنگ، سنگ های باارزش و لباس های ابریشمی و نقره ای. از مراکز مهم و ناحیه های خرید و فروش کالای ذکر شده می توان به موارد زیادی اشاره کرد مانند؛ باغ کارول (Karol Bagh ) کوناوت (Connaught ) و چندنی چوک (Chandni Chowk ). خیابان بابا خاراک (Baba Kharak) که در نزدیکی پارلمان هند ولاقع شده است نیز یکی از مهترین مراکز فروش لباس ها و روسری های ویژه ی هند است. مرکز خرید بهشت نیز (Delhi is a shoppers’ paradise) نیز یکی دیگر از مرازک مهم خرید کالا در دهلی است که لباس هایی ساده و سنتی را زیر نطر بزرگترین طراحان و با گستره ای بین المللی با قیمتی مناسب به مردم عرضه می کنند. روستای حوض خاص (Hauz Khas Village) که در ۱۲ کیلومتری جنوب غربی شهر قرار دارد نیز یکی دیگر از مراکز مهم خرید جواهرات و اجناس باارزش است. مجتمع خرید سانتوشی (Santushi ) که در کنار هتل های مهم دهلی قرار دارد نیز یکی دیگر از مرازک بزرگ و قابل اعتنای دهلی است. در این مرکز خرید بهترین لباس هایی که نخ های آن به وسیله ی دست ریسیده شده است به مشتریان عرضه می شود. در برخی از مراکز خرید سنتی دهلی حجم زیاد لباس های های آویخته شده بر در مغازه های به حدی است که مشتریان به سختی می توانند آسمان را ببینند. تمامی مراکز یاد شده بافت سنتی و قدیمی شهر دهلی را در خود به یادگار گذاشته است و هر بازدیدکننده ای را مجذوب خود می کند. یکی دیگر از مراکز تجاری شهر دهلی مرکز دیلی هت(Dilli Haat) است. این مرکز که ظاهری مانند بازار دارد و در تمامی روزهای هفته باز می باشد. در این مکان می توان انواع پارچه ها و لباس ها و روسری های محلی هند را خرید. خریدی که تجربه ای هنری را برای گردشگر به ارمغان خواهد آورد. از دیگر مراکز خرید در دهلی می توان به بازار سدر (Sadar) اشاره کرد. مکانی پرانرژی و پویا که بزرگترین ناحیه ی تجاری دهلی است. تمامی اجناس مورد احتیاج گردشگران در آن موجود است و خود به ناحیه های بسیار متنوع و گسترده ای تقسیم می شود.

جاذبه های گردشگری و توریستی جیپور

جاذبه های فرهنگی و گردشگری هندوستان

جاذبه های گردشگری و توریستی هندوستان جیپور : جیپور یا شهر صورتی، بزرگترین شهر استان راجستان هند است و در زمین های نسبتاً بیابانی این کشور واقع شده. این شهر در قرن هجدهم ساخته شده و اولین شهر طراحی شده هندوستان محسوب میشود. جیپور به خاطر داشتن ساختمان های رنگارنک که در اصل به رنگ صورتی هستند تا از معماری های مغولی با سنگ های قرمز پیروی کرده باشند به شهر صورتی معروف شده. جیپور در میان شهر های هند یکی از پر توریست ترین شهرهاست و با شهرهای دهلی و آگرا یکی از راس های مثلث طلایی توریست هند را تشکیل میدهد. شهر جی‌پور در سال ۱۷۲۷ توسط مهاراجه سوای جای سینگ دوم، فرمانروای آمبر بنیاد شد و نخستین شهر دارای طرح شهری در هندوستان بود. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۳ برابر با ۲٫۷ میلیون نفر بوده‌است.

کاخ شهر

این کاخ که شامل کاخ های چاندرا محل، مبارک محل و بناهای دیگر است، مجموعه ای از کاخ هاست که زمانی محل زندگی و حکمرانی ماهاراجای جیپور بوده و بخشی از آن در حال حاضر به موزه تبدیل شده. این مجموعه وسیع ترکیبی از باغ ها، حیاط های وسیع و ساختمان های زیباست.

قلعه آمبر

این مجموعه قلعه و قصر به سبک هندو-مسلم ساخته شده و ساخت آن به سال ۱۶۰۰ تا ۱۷۲۷ برمیگردد. نام این قلعه هیچ ربطی به رنگ زیبای کهربایی آن ندارد بلکه از شهر آمبر که از نام خدای آمبا گرفته شده مربوط میشود.

موزه آلبرت هال

این بنا، قدیمی ترین موزه استان راجستان است و در سال ۱۸۸۷ گشوده شد و مجموعه ای غنی از محصولات هنری همچون نقاشی ها، فرش ها، مجسمه هایی از عاج، سنگ، فلز و همچنین قطعات کریستالی زیبا را در خود جای داده.

جنتر منتر

جنتر منتر مجموعه ای از بناهای نجومی است که توسط ماهاراجا جای سینگ در سال ۱۷۲۷ ساخته شد. او در کل ۵ مجموعه از این ساختمان ها را در نقاط مختلفی از دهلی و جیپور ساخت که رصدخانه جیپور بزرگترین آنهاست. جنتر به معنی وسیله و منتر به معنی محاسبه است.

هوا محل یا قصر بادها

در سال ۱۷۹۹ و به شکل تاج کریشنا ساخته شد. ساختمان منحصر به فرد ۵ طبقه آن شبیه به کندوی زنبور عسل است و با سنگ های قرمز و صورتی ساخته شده و در زمان طلوع آفتاب منظره ای خیره کننده دارد.

جال محل

در قرن ۱۸ میلادی ساخته شده و در جیپور، پایتخت شهرستان راجستان واقع شده است. این کاخ در میان دریاچه زیبای منسجر ساخته شده است.

سی تی پلاس

یک شهر قدیمی است که در هفت طبقه ساخته شده است. البته در حال حاضر به عنوان موزه از آن استفاده میگردد.

جنتر منتر

اینجا یک رصدخانه قرون وسطی بوده و در نوع خود بزرگترین در جهان است.

جاذبه های گردشگری و توریستی آگرا

جاذبه های فرهنگی و گردشگری هندوستان

آگره یا آگرا سومین شهر بزرگ در ایالت اوتار پرادش در کشور هندوستان است. این شهر درکنار رودخانه یامونا (جمنا) قرار گرفته و از دهلی پایتخت هند، با قطار تنها دو ساعت و نیم، با ماشین ۴ ساعت و با هواپیما ۳۰ دقیقه فاصله دارد. نام آگره به شکل «آگرهبانا» نخستین بار در کتاب حماسی ماهابهاراتا آمده و معناشناسان آن را «پردیس» یا «بهشت» معرفی کرده‌اند. در قرن‌های ۱۶ یا ۱۷ میلادی آگره به راستی تمثالی از بهشت در روی زمین شده بود. آگره در زمان حکومت اکبر، جهانگیر و شاه جهان اهمیت زیادی یافت. این شهر پایتخت حکومت اکبر، پادشاه بزرگ امپراتوری مغولی هند یا گورکانیان بوده و در آن زمان تبدیل به مرکز هنر، فرهنگ، تجارت و یادگیری کشور پهناور هندوستان گردید. از این رو در گذشته این شهر را اکبرآباد می‌نامیدند.
مساحت آگره ۱٬۸۰۰ و جمعیت آن بیش از ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ نفر (در سال ۲۰۰۱) می‌باشد. ارتفاع آن از سطح دریا ۱۷۱ متر است. در مورد وضعیت کلی آب و هوای شهر آگره می‌توان گفت بهترین آب و هوا را از اکتبر تا مارس دارد و در تابستان هوا حدوداً بین ۲۲ تا ۴۵ درجه و زمستان ۴ تا ۳۱ درجه است.
آگره در سدهٔ ۱۶ میلادی توسط سکندر لودهی (سلطان دهلی از دودمان لودهی متوفی به سال ۱۵۱۷) کشف شد. سپس بابر موسس سلسله امپراتوری مغولی هند برای مدتی در آگره ماند و ساخت باغ‌هایی چهار گوش به سبک باغ‌های ایرانی را در آنجا مرسوم کرد. اکبر در این شهر قلعه آگره را ساخت و جهانگیر آن را با کاخ‌ها و باغ‌های بسیار زیبا مزین کرد. همچنین شاه جهان با ساخت تاج محل شهرتی عالمگیر برای این شهر به ارمغان آورد. هم اکنون این شهر از مراکز گردشگری هند به شمار می‌رود.

تاج محل

تاج محل آگرا، یکی از معروف ترین ساختمان های جهان و مقبره همسر محبوب شاه جهان، ممتاز محل است. این بنا یکی از عجایب هفت گانه جدید دنیاست و ساخت آن به دستور شاه جهان در سال ۱۶۵۳، پس از ۲۲ سال به اتمام رسید. برای ساختن این بنای مرمری قرینه، ۲۲۰۰۰ کارگر، سنگ تراش و جواهر ساز به کار گرفته شدند. بر دیوارهای این بنا که توسط معمار ایرانی استاد عیسی در ساحل رود یامونا ساخته شده، آیات قرآن نوشته شده و در بالای دروازه آن ۲۲ گنبد کوچک که نشانه سال هایی است که ساختن تاج محل به طول انجامیده، خودنمایی میکنند. قطر زیبا ترین و بزرگترین گنبد تاج محل ۱۸ متر است و ارتفاع آن به ۲۴ متر میرسد.

قلعه آگرا

این قلعه در سال ۱۵۶۵ به دستور امپراطور بزرگ مغول، اکبر بازسازی شد و در زمان امپراطوری شاه جهان به یک قصر تبدیل شد. از ساختمان های مهم این قلعه قرمز میتوان به مسجد مروارید، دیوان عام و دیوان خاص، کاخ جهانگیر، قصر خاص، قصر آینه و برج موسمن اشاره کرد.

قلعهٔ آگره که به حصار سرخ و لعل قلعه نیز مشهور است (لعل در زبان هندی به معنی قرمز است)، توسط اکبر امپراتور بزرگ گورکانی ساخته شد. حیاط پر پیچ و خم، مسجد و تالار اختصاصی قلعه عظمت امپراتوری گورکانیان هند را منعکس می‌کند. مسجد موتی (موتی به معنی مروارید) و برج یاسمین نشان دهنده مهارت صنعتگران و معماران آن روزگار هند هستند. این بنا را با قلعه دیگری که به همین نام قلعه سرخ یا Red Fort مشهور بوده و در دهلی است نباید اشتباه گرفت.

مقبره اعتمادالدوله

این بنا که در ساحل سمت چپ رود یامونا واقع شده مقبره ای در یک باغ صلیبی است که در هر گوشه اش، برجی شش گوشه به ارتفاع ۱۳ متر دارد و به جعبه جواهر معروف است. دیوارهای آن از مرمر سفید است و سنگ هایی قیمتی در آن به کار رفته است.

مقبره اکبر، سکاندرا

مقبره امپراطور بزرگ مغول، اکبر کبیر، که در ۱۳ کیلومتری قلعه آگرا واقع شده و از سنگ قرمز تراشیده شده ساخته شده و در باغ های آن گوزن ها، خرگوش ها و میمون های فراوانی پرسه میزنند.

فاتح پور سیکری یا شهر پیروزی

اکبر، امپراطور مغول این محل را در ۳۵ کیلومتری آگرا ساخت و پایتخت خود را به آنجا تغییر مکان داد. در این محل بناهای بسیاری به چشم میخورند و محل محبوبی برای توریست ها به شمار میرود.

باغ سوامی صمدی

مقبره سوامیجی ماهاراج در حومه شهر که ساخت آن در ۱۹۰۴ آغاز شد و هنوز هم ادامه دارد. مرمرهای تراشیده رنگارنگ این بنا بسیار زیبا هستند.

معبد مانکامشوار

این بنا یکی از چهار معبد باستانی ایست که به خدای شیوا تعلق دارند و در ۴ گوشه آگرا واقع شده اند.

باغ رام

اولین باغ های مغول که توسط امپراطور بابر ساخته شدند.

مراکز تاریخی دیگر

از دیگر مراکز تاریخی و دیدنی منطقه آگره می‌توان آرامگاه اعتمادالدوله که ملکه نور جهان برای پدر خود که صدراعظم دربار جهانگیر بود ساخت، مسجد جامع آگره، چینی کا روضه، باغ رام، سوامی باغ صمد، آرامگاه مریم یکی از زنان اکبر و باغ مهتاب را نام برد.

جاذبه های گردشگری و توریستی پارک ملی ران تامبور

پارک ملی ران تامبور با ۳۹۲ کیلومتر مربع مساحت، یکی از بزرگترین پارک های ملی شمال هند است و در منطقه ساوایی مادوپور، جنوب شرق راجستان و حدود ۱۸۰ کیلومتری جیپور واقع شده است. ران تامبور در سال ۱۹۵۵ تاسیس شد و به خاطر ببر ها و حیوانات وحشی جنگلی خود بسیار مشهور میباشد. از جمله حیوانات این پارک میتوان گربه وحشی، نیلگوی که گونه ای بز کوهیست، روباه، گراز وحشی، گوزن، انواع پرندگان، خزندگان و صدها جاندار دیگر شامل ۵۳۹ گونه گیاهی را نام برد. قلعه ران تامبور، سافاری، دره کاچیدا، قلعه جوگی محل و دریاچه پادام تالائو از جاذبه های این پارک عظیم میباشند.

توجه: بازنشر این مطلب با درج لینک به وبلاگ عکاسی پیام محمدی مجاز میباشد.

گردآوری: پیام محمدی
منابع: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ دات کام، سوره مهر، جوانستان دات کام، باشگاه دات نت، تورگالری دات کام، ایران اسکای گروپ دات کام

یادآوری: عکس های این مقاله تزئینی میباشد و در آینده اضافه و اصلاح خواهد شد.

negin

Dhanyavad

پاسخ
صنم

سلام
خیلی ممنون که زحمت جمع آوری چنین مطلب حجیمی را میکشید. واقعا کاری سخت و در عین حال مطلب جالبی بود.
من هم مثل شما عاشق سفر و عکاسی اش هستم. خوشحال میشم از تجربیات شما در عکسهای وبلاگم استفاده کنم.
بدرود

پاسخ
- پیام محمدی
  
  سلام و ممنون از کامنت پرانرژی شما، خوشحال میشم اگر بتونم کمکی باشم، حتما دریغ نمیکنم، موفق باشید.

وبلاگ عکاسی پیام محمدی

درباره هندوستان

جاذبه های فرهنگی و مردم شناسی هند

تمدن هند میزبان سایر تمدنها

آشنایی با برخی آداب و رسوم مردم هندوستان

جاذبه های تاریخی و گردشگری شهرهای توریستی هند

جاذبه های گردشگری و توریستی دهلی

قلعه قرمز

مسجد جامع

مجموعه قطب

راشتراپاتی باوان (خانه رئیس جمهور) و راج پات (راه پادشاه)

موزه ملی

چاندنی چاوک

مقبره همایون

دروازه هند

معبد آکشاردام

درگاه حضرت نظام الدین

قُطُب منار

لوتوس تمپل یا معبد نیلوفر

بنای یادبود مهاتما گاندی

جنتر منتر

قلعه کهنه هند

صفدر جنگ

قلعه تغلق آباد

فیروز شاه کتلا

معبد آکشاردام بزرگترین معبد هندو‌ها در جهان

پارک دهلی

مراکز خرید دهلی

جاذبه های گردشگری و توریستی جیپور

کاخ شهر

قلعه آمبر

موزه آلبرت هال

جنتر منتر

هوا محل یا قصر بادها

جال محل

سی تی پلاس

جنتر منتر

جاذبه های گردشگری و توریستی آگرا

تاج محل

قلعه آگرا

مقبره اعتمادالدوله

مقبره اکبر، سکاندرا

فاتح پور سیکری یا شهر پیروزی

باغ سوامی صمدی

معبد مانکامشوار

باغ رام

مراکز تاریخی دیگر

جاذبه های گردشگری و توریستی پارک ملی ران تامبور

پاسخ دهید لغو پاسخ

نوشته‌های تازه

بیشترین دیدگاه ها

میانبرها

بیلبورد